رعايت حقوق مسلمانى و مسلمانان قيام نمايند نه اينكه اوقات خود را در هرزگى ، لهو ، لعب و معاصى يا در نوافل از نماز ، روزه ، ادعيه و تلاوت قرآن مصروف بدارند و اغلب اوقات به عزلت و انقطاع از خلق و خلوت به سر ببرند و مصالح خلق را واگذارند و اصحاب حوايج را محروم گردانند و از صلاح و فساد مملكت بىخبر باشند و رعايا را به دست اعوان بىمروّت و ظلمه بىحميت واگذارند و امثال اين كارها كه همگى دلالت دارد بر اينكه خداى را نمىبينند و اعتقاد به اينكه خداى ايشان را مىبيند ؛ ندارند و كار را مثل كردن ملازمان در حضور موالى خود نمىكنند و لهذا از منصب خلافت و طريقه عبوديت خارج مىگردند و از جمله ظلمه كه آيات و احاديث كه در شأن ايشان شنيدى ، مىباشند و معنى دادن حقوق ذى القربى در اينجا آن است كه هر بنده و خليفه على الخصوص سلاطين ، در بندگى و خلافت و كار سلطنت خود بايد كه مقرّبان درگاه خداوند را مثل خاتم النبيّين و ائمه عليه السّلام كه اعظم وسايل‌اند و رسل ، ائمه ديگر و ملائكه حفظه ، كرام الكاتبين و آنها كه موكّل بر اعمال ايشان مىباشند هيچ يك را فراموش ننمايند و همگى را به كردار خير و عمل نمودن بر وجه احسان ، رضا نموده و حقوق ايشان را به ايشان داده و در جميع حالات و اعمال خود استمداد ، از آنها بجويند و آنها را شفيع و وسيله عمل كردن بر وجه احسان و توفيق يافتن بگردانند و از آنها غافل نشوند كه ياد ايشان ، ياد كردن خداوند است و خداوند فرموده است كه ؛ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ وَ جاهِدُوا فِي سَبِيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ . « 1 » يعنى اى آنچنان كسانى كه ايمان آورده‌ايد بپرهيزيد از سخط خداوند و طلب بنماييد به سوى خداوند و در رسيدن به خدمت و اطاعت او ، وسيله را يعنى مقربان درگاه را جدّ و جهد بنماييد در راه رسيدن به خداى ، شايد كه بعد از اين دو كار ظفر به مطلب كه تقوى و پرهيزكارى و فوز و نجات است ، بيابيد .

--> ( 1 ) . مائده : 40